Urlop od cywilizacji

Dwa lata temu kupiłam swój pierwszy telefon z androidem. W ramach abonamentu wzięłam pakiet internetowy, dzięki któremu nie musiałam ograniczać surfowania w sieci, rozmów ze znajomymi i przeglądania Facebooka. Z czasem moje uzależnienie od telefonu robiło się coraz większe. Zmalała moja koncentracja, nie mogłam się na niczym skupić, by zaraz nie przejrzeć fejsa, czy nie pogadać z kimś przez messengera. Cały czas byłam online i z jednej strony ceniłam to sobie, a z drugiej zaczęłam być swojego rodzaju więźniem sieci.

Dwa miesiące temu zepsuło mi się wejście na ładowarkę i musiałam na jakiś czas pożegnać się z androidem. W zamian zaczęłam używać Nokii C3, na którą ściągnęłam aplikację do Facebooka, która nie była już tak wygodna, więc automatycznie zaczęłam używać jej rzadziej. Przeglądanie internetu w ogóle nie wchodziło w grę - bardzo wolna przeglądarka sprawiała, że surfowanie było piekłem, więc pożegnałam się z próbami sprawdzenia autobusu, czy przeczytania czegokolwiek. Uzależnienie od internetu zaczęło stopniowo maleć.

Dwa dni temu zepsułam i Nokię. Oddałam ją do naprawy i jestem już trzeci dzień bez telefonu. Kontaktuję się z ludźmi przez Facebooka i na żywo. Przestałam się spinać. Przestałam po wstaniu z łóżka sprawdzać wiadomości na Facebooku, odczytywać smsy i zaraz po śniadaniu i prysznicu oddzwaniać na poranne telefony. Tak bardzo spodobało mi się odcięcie od cywilizacji, że przestałam tyle siedzieć przy kompie. Wydawało mi się, że zaraz będę pisać po znajomych i błagać o pożyczenie na te kilka dni, kiedy telefony są w naprawie, jakiejkolwiek komórki. Ale tak mi się podoba.
  
Jeszcze trochę i zostanę amiszem.