Świąt gąbki i ludwika

Dwa dni zajęło mi przekonanie się, że stanie na zmywaku to nie jest moje wymarzone zajęcie, bo do tego została sprowadzona moja praca w charakterze baristy. Kręgosłup prawie mi wysiadł od nachylania się nad głębokim zlewem, dowiedziałam się jaki charakter ma umowa i za co jest potrącana, i tak już niska, stawka godzinowa. Niestety za zbyt wiele rzeczy, by można było tego uniknąć.

Magiczny świat kawy zamienił się w brudny świat pociętych na paski gąbek i ludwika. Zmywanie naczyń kwadratową gąbką o objętości jednego centymetra sześciennego do najprzyjemniejszych nie należy, a przecież nikt tam już zatrudniony, nie będący jak ja na bezpłatnym szkoleniu, nie ruszy się do zrobienia tego sam z siebie. Nie lubię pracować w stresie i w biegu, a w takiej pracy wszystko trzeba robić naraz i to jak najszybciej. Przez dwa dni wracałam do domu tak wykończona, że nie byłam w stanie się wziąć za nic innego. A pracując i studiując trzeba zachować balans, szczególnie ze względu na zbliżającą się sesję. I szczególnie jak się robi dwie specjalizacje.

Castorama wysoko postawiła poprzeczkę, zarówno pod względem płacy, współpracowników, kierownictwa jak i obowiązków. Nie wiem, czy prędko uda mi się znaleźć coś chociaż zbliżonego. Jak na razie brakuje mi motywacji, chyba sobie odpuszczę do końca sesji, a później zacznę szukać od nowa.